Аўтарызацыя | Рэгістрацыя

Выцягнуць стогадовы помнік з Віліі

14 снежня 2011, Катэгорыя - НАВІНЫ » Навіны рэгіёну

Арганізаваць суботнік на могілках у Вязыні, зрабіць абмер старога касцёла ў Давыдках, выцягнуць помнік са старога рэчышча Віліі − вось чым вырашылі заняцца ў наступным годзе ў Вілейскім раёне ўдзельнікі Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры (таварыства).

Гэтыя рашэнні яны прынялі падчас вандроўкі, якая адбылася ў суботу, 3 снежня. Да вілейскіх актывістаў на чале з кіраўніком мясцовага “Таварыства аховы помнікаў” Дзянісам Канецкім далучыліся і госці з Мінска.

Вандроўка пачалася са старых могілак у Вязыні, дзе пахаваны род Гіцэвічаў. Удзельнікі вырашылі вясной арганізаваць на іх суботнік, а таксама заняцца дакументамі, каб надаць могілкам статус помніка мясцовага значэння. Арганізаваць суботнік вырашылі і на былым панскім маёнтку Багдановічаў у Старынках.

У Сцешыцах гаварылі пра ўтоплены помнік.

− У канцы 60-х гадоў тут разабралі касцёл, − расказвае Дзяніс Канецкі. − А помнік у гонар салдат, якія тут загінулі ў 1915 годзе з надпісам “За веру в царя и Отечество”, утапілі ў старым рэчышчы Віліі. Таму мы запланавалі, што, як будзе вясной спрыяльны ўзровень вады і знойдзем фінансаванне, пачнём яго выцягваць.

Старшыня таварыства, сябра навукова-метадычнай рады пры Міністэрстве культуры Антон Астаповіч прапанаваў зрабіць абмер рэшткаў касцёла у Давыдках. Гэты касцёл сюды перавезлі з Вялікай Сэрвачы, а ў савецкі час у ім размясцілі клуб. Працэдура дазволіць зафіксаваць архітэктурныя замеры будынка, каб, калі з’явіцца фінансаванне, яго можна было аднавіць.

Удзельнікі вандроўкі агледзелі стан архітэктурных аб’ектаў і ў іншых вёсках, але ацанілі іх стан задавальняючым. Гэта старая праваслаўная капліца ў Лёпаўшчыне, былая сядзіба Багдановічаў і фамільная капліца ў Абадоўцах, касцёл ў Касцяневічах, млын на ўскрайку Людвінова, драўляная капліца ў Выглавічах Мядзельскага раёна.

У вандроўцы таксама прынялі ўдзел начальнік Галоўнага ўпраўлення Міністэрства фінансаў Беларусі па Мінску і Мінскай вобласці Вячаслаў Васіленка, які адначасова з’яўляецца краязнаўцам родам з Вілейскага раёна, а таксама сябра прэзідыума рэспубліканскага савета таварыства Зміцер Каспяровіч.

Удзельнікі вандроўкі па Вілейшчыне, арганізаванай Беларускім добраахвотным таварыствам аховы помнікаў гісторыі і культуры. Злева направа: Антон Астаповіч, Вячаслаў Васіленка, Зміцер Каспяровіч, Дзяніс Канецкі, Зміцер Хаценчык, Пятро Мамай.

 

 

 

Зоя ХРУЦКАЯ.

Фота Наталлі БАЛЬ.

 

http://www.rh.by/ 

Падобныя навіны:

Каментары









Пакінуў: Lesavik 14 снежня 2011 22:20
Я бы гэты помнік так бы ў рацё і аставіў.

Пакінуў: Tambouski vouk 15 снежня 2011 00:00
А што гэта з вашай мовай, спадар Лесавік?

Вось вам расказ Аверчанкі пра мову на гэтую тэму :) :) :) :

Меня часто спрашивают:

— Почему вы торчите в Константинополе? Почему не уезжаете в Париж?

— Боюсь, — робко шепчу я.

— Вот чудак, чего же вы боитесь?

— Я — писатель. И потому боюсь оторваться от родной территории, боюсь потерять связь с родным языком.

— Эва, да какая же эта родная территория — Константинополь!

— Помилуйте, никакой разницы. Проходишь мимо автомобиля — шофер кричит: «Пожалуйте, господин». Цветы тебе предлагают, говорят: «Не купите ли цветочков?» Рядом: «Пончики замечательные». В ресторан зашел — со швейцаром о Достоевском поговорил, в шантан пойдешь — слышишь:
Матреха, брось свои замашки,
Скорей тангу со мной танцуй…

Подлинно черноземная Россия.

— Так вы думаете, что в Париже разучитесь писать по-русски?

— Тому есть примеры, — печально улыбнулся я.

— А именно?

Не отнекиваясь, не ломаясь, я тут же рассказал одну грустную историю.
[править]
О русском писателе

Русский пароход покидал русские берега, отправляясь за границу. Опершись о борт, стоял русский писатель рядом со своей женой и тихо говорил:

— Прощай, моя бедная, истерзанная родина. Уже на горизонте маячит Эйфелева башня, Нотр Дам, Итальянский бульвар, но еще не скрылась из глаз моих ты, моя старая, добрая, так любимая мной Россия. И на чужбине я буду помнить твои маленькие церковки и зеленые монастыри, буду помнить тебя, холодный красавец Петербург, твои улицы, дома, буду помнить «Медведя» на Конюшенной, где так хорошо было запить расстегай рюмкой рябиновой. На всю жизнь врежешься ты в мозг мой — моя смешная, нелепая, бесконечно любимая Россия!

Жена стояла тут же — слушала эти писательские слова — и плакала.

Прошел год.

У русского писателя была уже квартирка на бульваре Гренелль и служба на улице Марбёф; многие шоферы такси уже кивали ему головой, как старому знакомому, уже у него было свое излюбленное кафе на улице Пигаль и кабачок на улице Сен-Мишель, где он облюбовал рагу из кролика и совсем недурное «ординэр».

Пришел он однажды домой после кролика, после «ординера», сел за письменный стол, подумал и, тряхнув головой, решил написать рассказ о своей дорогой родине.

— Что ты хочешь делать? — спросила жена.

— Хочу рассказ писать.

— О чём?

— О России.

— О чём?

— Господи боже ты мой, глуха ты, что ли? О России.

— Кальмэ ву, же ву при. Что же ты можешь писать о России?

— Мало ли что. Начну так: «Шел унылый, скучный дождь, который только и может идти в Петербурге. Высокий молодой человек шагал по пустынной в это время дня Дерибасовской…»

— Постой, разве такая улица есть в Петербурге?

— А черт его знает! Знакомое словцо. Впрочем, поставлю для верности — Невскую улицу. Итак: «Высокий молодой человек шагал по Невской улице, свернул на Конюшенную и вошел, потирая руки, к „Медведю“. — Что, холодно вам? — спросил метрдотель, подавая карточку. — О да, — возразил молодой сей господин. — Я есть большой замерзавец на свой хрупкий организм».

— Послушай, — робко возразила жена, — разве есть такое слово «замерзавец»?

— Ну да. Человек, который быстро замерзает, суть замерзавец. Пишу дальше: « — Очень вас прошу, — сказал этот молодой господин, — подайте мне один застегай с немножечком пуассон фрэ и одну рюмку рабиновку».

— Кто такое рабиновка?

— Это такое… дю водка.

— А по-моему, это еврейская фамилия: Рабиновка — жена Рабиновича.

— Ты так думаешь?.. Гм… Как трудно писать по-русски!

И принялся грызть перо.

Грыз до утра.

И еще год пронесся над писателем и его женой.

Писатель пополнел, округлился, завел свой автомобиль — вообще, та вечерняя газета, где он вел парижскую хронику, щедро оплачивала его — «се селебр рюсс».

Однажды он возвращался вечером из ресторана, где оркестр ни с того ни с сего сыграл «Боже, царя храни».

Знакомая мелодия навеяла целый ряд мыслей о России.

«О, нотр повр Рюсси, — печально думал он. — Когда я приходить домой, я что-нибудь будить писать о наша славненькая матучка Руссии».

Пришёл. Сел. Написал.

«Была большая дождика. Погода был то, это называй веритабль петербуржьен. Один молодой господин ходил по одна улица по имени сей улица Крещиатик. Ему очень хотелось манжэ. Он, заходишь на Конюшню, сесть на Медведя и поехать в ресторан где скажишь: — Гарсон, рабинович и одна застегайчик с ухами».


Я кончил.

Мой собеседник сидел, совсем раздавленный этой тяжелой историей.

Оборванный господин в красной феске подошел к нам и хрипло сказал:

— А что, ребятёжь, нет ли у кого прикурить цигарки?

— Да, — ухмыльнулся мой собеседник, — трудно вам уехать из русского города.

Пакінуў: тутэйшы 15 снежня 2011 22:23
Вельмі пільна трэба разгледець неабходнасьць выцягваць-ратаваць "царя і отечество". У нашым краі тысячы змагароў з акупантамі паляглі дзеля таго, каб маскальскія царкі не тапталіся тутака, а патанулі-зьгінулі.

Пакінуў: вася 15 снежня 2011 22:36
мы поднятие этого камня не обсуждали...

Пакінуў: zuch 15 снежня 2011 22:40
Можа, таварыству аховы помнікаў мала свайго, вартага ратаваньня? Акупантскім помнікам толькі і месца ў балоце.

Пакінуў: Tambouski vouk 15 снежня 2011 22:53
Ну, я таксама, такога не разумею. У нас тысячы магіл герояў без крыжоў, а мы ўсякім салдатам рускім будзем помнікі аднаўляць! Я не супраць гэтага, але... давайце адразу нашым!!!

Пакінуў: andros 16 снежня 2011 01:59
Агентура ў таварыстве ... icon_mrgreen Pазагнац' кантору !!!

Пакінуў: Khava 16 снежня 2011 12:53
Tambouski vouk,
Так трэба пачынаць.

Пакінуў: DenX 16 снежня 2011 17:50
Цікава, колькі меркаванняў, але ж гэта наша гісторыя, і ад яе нікуды не дзенешся.
Давайце свае меркавання і ідэі.. book

Пакінуў: Tambouski vouk 16 снежня 2011 19:24
Вынятка: DenX
Цікава, колькі меркаванняў, але ж гэта наша гісторыя, і ад яе нікуды не дзенешся.


Ніхто і не спрачаецца. Але персанажы гісторыі ёсьць адмоўныя і станоўчыя, і героі свае і чужыя...

Пакінуў: Алесь Раткевіч 17 снежня 2011 22:46
Tambouskamu vauku:

<<А што гэта з вашай мовай, спадар Лесавік?>> Што Вы маеце на ўвазе? Тое што чалавек зрабіў граматычную памылку? Па Вашаму,ён заслугоўвае папрокаў у гэтым? Патрэбна ж разумець яшчэ і тыя акалічнасці што нас усіх, на працягу амаль што цэлага стагодздзя,адвучалі ад бацькоўскай роднай мовы.Чалавек,які імкнецца размаўляць і пісаць на роднай мове,заслугоўвае павагі.І не бяды, што пры гэтым дзесці памыліўся,напісаў не правільна.Галоўнае тое што ён правільна ўсё думае і разумее.І наогул, для зносін паміж сабой не абавязкова карыстацца літаратурным стылем.Так што,спадар VOUK,у гэтым выпадку Вы не правы.
А вось у наступным меркаванні, Вы маеце рацыю:
DenX піша:
<<Цікава, колькі меркаванняў, але ж гэта наша гісторыя, і ад яе нікуды не дзенешся.>>
А Вы даеце яму адказ:
<<Ніхто і не спрачаецца. Але персанажы гісторыі ёсьць адмоўныя і станоўчыя, і героі свае і чужыя...>>
Я згодзен з Вамі.ад гісторыі на самой справе ні дзе не дзенемся,якая б яна не была яна наша.Помнік,калі ёсць каму і ёсць магчымасць,абавязкова даставаць патрэбна.Ініцыятараў патрэбана падтрымліваць,а лепш па магчымасці дапамагаць. Помнік гэта не толькі гісторыя,гэта яшчэ і архітэктурная творчая думка чалавека. І пра гэта патрэбна заўжды памятаць. А вось толькі, дзе гэта архітэктурнае тварэнне усталяваць,пытанне іншае?Усяму павінна быць сваё мейсца. На маю думку яно добра пасавала б на лініі сталіна,поруч з крывавым ідалам(отцом всех народов).

Пакінуў: Tambouski vouk 18 снежня 2011 10:22
Вынятка: Алесь Раткевіч
Так што,спадар VOUK,у гэтым выпадку Вы не правы.


Згодзен, я заўсёды ня правы. (хаця па перакананьнях належу да партыі правага кірунку) bielsciah


Вынятка: Алесь Раткевіч
Па Вашаму,ён заслугоўвае папрокаў у гэтым?


Я не папракаў, я жартаваў!


Вынятка: Алесь Раткевіч
На маю думку яно добра пасавала б на лініі сталіна,поруч з крывавым ідалам(отцом всех народов).


Гэта, яшчэ горш, чым поста дастаць! Калі даставаць - тэба ставіць, там дзе стаяў!
Я не супаць даставаць любыя помнікі, нават Гітлера і Сталіна.
Але, давайце адразу, чым грошы выдаткоўваць на кран, спец тэхніку і г.д. паставім несанкцыянавана (дарэчы, Дзяніс Канецкі тксама павінен будзе браць дазвол у райвыканкаме на усталёўку помніка з ракі) пставім крыж Філістовічу пад Паняцічамі. Заплацім штафы, адсядзім суткі. Але крыж будзе стаяць, як стаяць крыжы Лапіцкаму

Пакінуў: DenX 18 снежня 2011 16:06
На колькі я ведаю, то там есці імены нашых продкаў, якія загінулі каля гэтай вескі.
Па ўспамінах месных жыхароў, гэтых людзей пахаваў ксенз за свае грошы. Толькі не аядома, чаму на камне напісаў "За веру, царя и Отечество", гэта не зразумела.
Дзе раней стаяў помнік, пахаваны людзі і яго паставіць на былое месца не магчыма..

Пакінуў: zuch 18 снежня 2011 21:06
Калі там ёсьць імёны нашых продкаў - няхай продкі прабачаць спадкаемцаў, што зрынулі царскі помнік. (А таму, можа, і зрынулі, што ні веры маскальскай, ні цара, ні айчыны не прызнавалі ніколі). Ушаноўваць маскальскую акупацыю - гэта самы верх ганьбы. Гэта тое ж, як сябе ў статак быдла загнаць. Як кажа мой добры сябра - гэта як па розум у сраку хадзіць...

Пакінуў: Nuprej 22 снежня 2011 22:55
Выдатна, аднавіць помнічак ды на адкрыцьцё казакаў запрасіць! Слава рускаму аружыю! bo

Пакінуў: Litvin Habeliak 23 снежня 2011 08:50
Вынятка: DenX
Цікава, колькі меркаванняў, але ж гэта наша гісторыя, і ад яе нікуды не дзенешся.

Гісторыя - рэч двухбаковая. Адна і тая ж гістарычная падзея, працэс, асоба можа мець розныя азначэньні для розных бакоў. Напрыклад, для НАС Кастусь Каліноўскі - герой, а для акупантаў - злачынца. І помнікі ў НАС павінны мець адпаведны кантэкст. Мікалаеўская вайна - не НАША вайна. І помнікі па гэтай вайне павінны быць, але не ў кантэксьце "за веру, царя і отечество", а ў тым кантэксьце, што нашыя людзі былі гарматным мясам, а зямля нашая сталася крывавым палігонам у той імперыялістычнай вайне.

Пакінуў: pan_t_joculator 5 студзеня 2012 14:48
Добры помнік сам бы ўсплыў...)))
але гэта так. Галоўнае, што ў Вязыні быў маёгтак ня Гіцэвічаў, а Гяцэвічаў (ці Гячэвічаў ў іншай транскрыпцыі)


Імя:*
E-Mail:
Паўтлусты Нахільны тэкст Падкрэслены тэкст Закрэслены тэкст | Выраўноўванне па левым краі Па центры Выраўноўванне па правым краі | Устаўка ўсмешак Выбар колеру | Схаваны тэкст Устаўка цытаты Пераўтварыць абраны тэкст з трансліта ў кірыліцу Устаўка спойлера
Пытанне:
Назавіце прозвішча пісьменніка, што жыў і памёр у выгнанні, напісаў "Доўгая дарога дадому", "Знак бяды" і інш.
Адказ:*

СТУЖКА НАВІНАЎ

АПОШНІЯ КАМЕНТАРЫ

ГАЛЕРЭЯ


Танныя кнігі пра паўстанне на Вялейшчыне



НАДВОР'Е

< >
    ПАМЫЛКА ЗЛУЧЭННЯ Дадзеныя прадастаўлены сайтам rp5.by